و خون مجنون

                                                      نامه اي مينويسم

و به عنوان سلام

                        به تو اي عزيز تر از جانم هديه ميكنم.

                                                                سلامي كه مرا ميسوزاند

و تبديل به خاكستر ميكند

                                                      و اين خاكستر با بادهاي

                  عاشقانه همراه ميشود

                                 تا به سرزمين قلب تو برسد

و به تو بگويد

                                       «دوستت دارم»

نمي دانم چه نيرويي مرا از بروز احساساتم باز مي دارد

در حالي كه ايمان دارم تك تك سلولهاي بدنم عشق تو را

فرياد ميزنند و قلبم با شنيدن نام و صداي تو همچون

قطره هاي باران كه به شدت با زمين برخورد مي كنند

به سينه ام مي كوبد فكرم لحظه اي از ياد عشق تو غافل

نيست و همواره به دنبال جايي است كه در آ ن  حرف

و نشاني از تو باشد. با اين اوصاف دلم مي خواهد لحظه اي

هم به ياد اين قلب عاشق باشي كه براي بهانه اي جز تو

ندارد ،قلب حقيرم را بپذير و در گوشه كوجكي از دل

درياي ات بگنجان و بدان تا هميشه دلم براي با تو

يكي شدن پر ميزند.

مرا از خودم برهان تا دنيايي از عشق و يكرنگي

برايت به ارمغان بياورم.

فرومانرواي قلب عاشقم باور كن تويي مهربان ديروز و امروز و فرداهاي من...

طعم شيرين لبت ،درد و دوا ريخت بهم

                               نسخه شربت و قانون شفا ريخت بهم

اين چه شيريني و لطفيست كه بر لب داري

                               نزدم بوسه هنوزش ،لب ما ريخت بهم !

دست بردم به قلم تا كه كنم وصف لبت

                               جوهر و حسرت و آه دل ما ريخت بهم

به فداي لب همچون شكرت جان و دلم

                               گرمي بوسه تو حال مرا ريخت بهم

((در دلم بود كه بي دوست نباشم هرگز))

                               يا رب اين فكر دل انگيز چرا ريخت بهم؟