با يك احساس آبي ،با قلبي پر از عشق
و با دستاني پر از گل هاي نيلوفر و نرگس
به پيشوازت مي آيم
تا بداني هنوز هم دلم براي لحظه هاي ديدارت لك زده.
تا بداني گذشت زمان ،هر چند لحظه هايم را پر از غم كرده
ولي به عشقم رنگ زده.
هنز هم در سطر سطر دفتر خاطراتم ،نام توست
و ياد تو و شعر هايي كه برايت سرودم.
هنوز هم ناب ترين لحظه ها را براي تو كنار گذاشته ام.
پس بيا با هم دنيايي بسازيم پر از صداقت و يكرنگي
و آسماني پر از ستاره ها و قلبي پر از عشق
و حك كنيم احساسمان رادر كتاب زندگي

به شهر خاطراتم پرواز كردي
نگاهم را به دنيا باز كردي
شدي مرهم براي زخم روحم
نميداني خودت ايجاز كردي

تو كه ميدانستي ،قلب تو نبض من است
و نگاه من از دريچه چشمان تو مي گذرد
و آواي نالانم با صدايت رنگ ميگرد
و احساس بودنم از وجودت بر مي آيد
و با تبش ثانيه ها ،تو را عميق تر مي خوانم
پس چرا هنگام رفتن نگفتي كه من هم چشمانم را ببندم.

اي سبزتر از بهار همواره بمان
با اين دل غم كشيده از عشق بخوان
تا مرز سپيد بال پروازم باش
اي تازه ترين بهانه ! جاويد بمان

از ژرفاي عشق آمدي.
از دورترين راه تا به حريم قلبم راه يابي.
آمدي شاعرانه و از گلشن سياه شب ،ستاره هاي روشن نور چيدي
و به من هديه كردي در شبي كه ماه به ستارگان لبخند ميزند.
و من چه معصومانه آن ها را برداشتم و در كنج ديوار قلبم آويختم.
از آن زمان ،قلبم هميشه به ياد تو به تپش مي افتد.
بدان من اينجا ،روشني دلت را با طلوع و غروب خورشيد
و روشنايي ستارگان مي جويم و تصوير زيبا و مهربانت را
در خوش رنگ ترين قاب ها با عطر دل انگيز خاطره ها جاودان مي كنم.